بيان : « در آنكه بر علمش گذشته يعنى بر ماه و ظاهراً عبارت چنين بوده « بر يكى از آن دو كه در علمش گذشته » . 22 - در كافى ( ج 3 - ص 416 ط دار الكتب ) بسندش از محمّد بن اسماعيل ابن بزيع كه به امام رضا عليه السّلام گفتم : به من رسيده كه روز جمعه كوتاه‌ترين روزها است ، فرمود : آن چنين است ، گفتم : قربانت چطور مىشود ؟ فرمود : خدا تعالى ارواح مشركان را زير چشمه خورشيد گرد مىآورد و چون خورشيد باز ماند يك ساعت آنها را عذاب كند ، و روز جمعه خورشيد باز ماندن ندارد ، و براى فضيلتش عذاب را از آنها بردارد و خورشيد را بازماندن نباشد . 23 - در اختصاص بسندش از أبي الصباح كنانى كه از امام ششم پرسيدم از قول خدا « آيا ندانى براى خدا سجده كند هر كه در آسمانها و زمين است و هم خورشيد و ماه و اختران و كوهها و درخت و جانوران ، 18 - الحج » تا آخر آيه فرمود : در هر شبانه روز خورشيد چهار سجده دارد : يكى چون در درازى آسمان باشد پيش از سپيده‌دم ، گفتم : آرى قربانت فرمود : اين فجر كاذبست كه خورشيد در يك سوى زمين به سجده افتد و چون از سجده سر بردارد سپيده بدمد و وقت نماز در آيد ، سجده دومش گاهى است كه بميان آسمان رسد و روز برآيد ، و در نيم روز بازايستد ، و چون برابر عرش باشد ايستد و سجده كند ، و چون از سجده برآيد زوال گردد از ميان آسمان و وقت نماز شود سجده سوم گاهى است كه فرو شود از افق و به سجده افتد و چون سر بردارد شب در آيد ، چنانچه هنگام زوال از ميان آسمان وقت زوال شود ، كه زوال روز است . بيان : مقصود از سجده در آيه نهايت خضوع و زبونى و فرمانبريست خواه باراده و اختيار يا بقهر و اضطرار و جمادات كه بىاراده‌اند منقاد فرمان پروردگارند و پيوسته در سجود و منقاد معبودند ، و به زبان امكان و نياز تسبيح و تقديس خدا كنند و چنين باشند جانداران زبان بسته .